ربع قرن با داتیکی دات کام

امروز 25 سال از روزی که داتیکی دات کام را خریدم می‌گذرد. شاید تصوری نداشتم از اینکه بعد از یک ربع قرن هنوز این دامنه را مدیریت کنم. 24 اردیبهشت 1380 زمانی که تازه کارشناسی‌ام را تمام کرده بودم و آماده رفتن به سربازی می‌شدم،
تازه ایننرنت وارد کشور شده بود. کسانی که ازش سر در می‌آورند بسیار کم بودند. با مودمهای اتصال دیال‌آپ و از طریق خط تلفن به سختی وصل می‌شدیم. سایت داشتن که یک کار تخصصی ویژه شرکتها بود و اصلاً سایت شخصی معنایی نداشت. فعالیت‌های شخصی در قالب وبلاگها انجام می‌شد و هرکس می‌خواست در اینترنت حضور داشته باشد یک وبلاگ را شروع می‌کرد.
در چنین شرایط من که خودم را کلی پیشتاز می‌دانستم و با پول توجیبیم کتاب‌های انگلیسی می‌خریدم و هرهفته بیزنس‌ویک و نیوزویک را می‌خریدم (می‌گذاشتم دو هفته بگذره که قیمتش بیاید پایین و از دکه‌های انقلاب هرکدام را به قیمت 400 تک‌تومنی می‌خریدم) به خودم گفتم باید سایت خودم را داشته اشم. دنیای فردا دنیای سایتهاست. داتیس دات کام را متاسفانه یک شرکت آمریکایی در اختیار داشت. در نتیجه داتیکی را که در بچگی صدایم می‌کردند (هنوز هم سر پنجاه سالگی برخی بزرگان و نیز برخی از کوچکان فامیل داتیکی صدایم می‌کنند) را خریدم. 24 اردیبهشت 1380 بود. این دامنه را از یک شرکت در ابتدای کریمخان بعد از میدان ولیعصر خریدم. نشستم اچ‌تی‌ام‌ال یاد گرفتم. سایت ساده‌ای ساختم که دوستش داشتم. اون موقع هم حال و حوصله نوشتن داشتم. بازدیدکننده زیادی داشتم. برای خودم شهرتی یافته بودم میان وبلاگ‌نویس‌ها و اینها.
خب بعدش رفتم سربازی و داتیکی روی همون صفحه ساده اچ‌تی‌ام‌ال ماند. به تدریج سی‌ام‌اس‌ها آمدند و جوملا و وردپرس و سایت‌ساختن ساده شد. الان دیگه داشتن سایتی مثل این کار خاصی نیست ولی 25 سال پیش در آن روزهای ابتدایی اینترنت کار خیلی خفنی تلقی می‌شد.
البته چندباری به نظرم رسید با توجه به اینکه دیگه بزرگ شده‌ام (شکلک خنده) از داتیکی به خواجه‌ئیان دات آی‌آر که مالکش هستم گذر کنم و خواجه ئیان، که همیشه به عنوان نام خانوادگی دوستش دارم و بهش مفتخرم، را بکنم دامنه اصلی و داتیکی را به آن ریدایرکت کنم. فعلاً بر این وسوسه غلبه کرده‌ام ولی بعید نیست که در آینده خواجه ئیان را به عنوان دامنه اصلی‌ام به کار ببرم.
با اینکه اغلب مردم و شرکت‌ها امروز دیگه از اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند و سایت از جایگاه خودش پایین کشیده شده ولی من هنوز این سایت را ابزار اصلی ارتباطی خودم می‌دانم. فعلاً هم قصد ندارم کنار بگذارمش. به عنوان راه ارتباطی خودم با دانشجویانم، کارفرمایان و همکارانم زنده نگهش می‌دارم. امیدوارم انرژی‌ام را حفظ کنم تا 24 اردیبهشت 1430 پنجاه سالگیش را جشن بگیرم.